Quarantaine denken

In mijn lichaam blijven met mijn aandacht. Binnenshuis. Binnenslichaam. Dat geeft een bijzondere gewaarwording.

Het denken niet verder dan mijn huid laten gaan. Binnenshuids denken. Hoe voelt dat. Wat doet dat met me.

Geen gedachten over gisteren en morgen. Geen overpeinzingen. Geen planning in tijd en ruimte. Geen idee of oordeel over andere mensen en dingen. Helemaal neutraal zijn.

Binnenshuis blijven met mijn aandacht in mijn wezen, gemanifesteerd in mijn lichaam.

Het denken toelaten tot aan de huid en niet verder doordenken. 

Hoe stil is het in mijn tempel? Kan ik hierin berusten? Mijn rust vinden en ervaren?

Ik ben me heel erg bewust van mijn ademhaling. De ruimte in mijn lijf.  Het valt me op dat er dan een besef van rust is.

Een NU besef. Dit hier is het. Het lichaam bewegen gebeurd als vanzelf. Mijn benen en armen. En daarin, daartussen, ben ik.

Thuis. Door mijn ademhaling haal ik buiten naar binnen en binnen weer naar buiten.

Een gewoonte gedachtegang over buiten laat ik verstillen. Nu even niet.

Geen interpretaties over wat er om me heen gebeurd. Geen conclusies. De gedachtegang roep ik een halt toe.

Ik ben weer in mijn lijf. Mijn vier muren als het ware. En er gebeurt iets...In dit hier en NU. 

Een gevoel van  opluchting word ik gewaar.

Ik hoef niets meer te doen- denken.

Even stil zijn NU.

Even niets meer dan dat wat er is.

Mijn lichaam voelt niet als een gevangenis of dwangbuis.

Mijn lichaam is nu de grens van mijn denken.

Het denken wat alsmaar door kan ratelen. Ongebreidelt, zonder einde. NU even niet!

Tot aan mijn huid is mijn denken in quarantaine. Het word stil...

Spieren ontspannen. Ik mag zijn, zonder iets te moeten.

Is dit het ont-moeten van mijn echte zelf?

Gedachteloos, Stil van binnen, ont-moet ik de werkelijkheid.